حرف..حرف..حرف

کوه کوه ادعا..حرف..نظر...راه میروند..چشمانشان را میبندند و حرف میزنند چیز قابل عرضی نمیدانند...نشخوار ذهنشان هم زیبا نیست اما حواسشان نیست... بس که حرف میزنند مهم نیست چه پلهایی را خراب میکنند و چه لحظههایی را...گویا هیچ چیزی مهم نیست در آن لحظه که حرف میزنند بهشان نزدیک که میشوی زنگ خطری